Waar is de afstandsbediening?

De realiteit valt vaak tegen. Ik kan niet anders concluderen als ik de klachten om me heen hoor. Klachten in de trant van: “Hij zou toch best eens iets aardigs kunnen zeggen. Mijn moeder zou zich niet overal mee moeten bemoeien. Die kinderen kunnen toch ook gewoon stilzitten aan tafel. Als die buren nu een beetje zouden meewerken. Waarom schiet het niet op met die verbouwing? Waarom moet mij dat overkomen? Waarom is het leven zo oneerlijk? De realiteit valt vaak tegen, geloof me. In ontelbaar veel varianten heb ik de verhalen gehoord. Als al die mensen, dingen en gebeurtenissen nou eens anders zouden zijn, dan zou ik me beter voelen. Maar ja, je snapt het al, het is niet anders.

Het verzet tegen de realiteit kost mensen enorm veel energie. Alle aandacht wordt gericht op dingen die niet gaan zoals ze graag zouden willen. Meestal zonder enig effect. Het willen veranderen van die dingen of mensen is een populair tijdverdrijf. Ook dat is meestal onbegonnen werk. Ik vat dit soort verhalen meestal samen met de vraag: waar is de afstandsbediening? Hoe kan ik iemand op het kanaal ‘vriendelijk’ zetten of hoe kan ik mijn medewerkers in de stand ‘ pro- actief’ schakelen. Een beetje controlfreak vindt het vast heerlijk om met een druk op de knop de wereld en de mensen om zich heen te beheersen.

Het valt ook soms echt niet mee om met de realiteit om te gaan. Het is soms hard om het leven te nemen zoals het komt met alle frustrerende en pijnlijke dingen die daarbij horen. Moet ik dan alles maar accepteren, moet ik dan alles zomaar goedvinden?: wordt mij vaak gevraagd. En…daar zit hem nou net de kneep.

Ten eerste is de realiteit zelf al een problematisch verschijnsel. We weten allemaal dat de realiteit niet eenduidig is, maar een proces van waarnemen en betekenis geven. Hoe je de realiteit ziet, is een kwestie van perspectief en dat biedt al mogelijkheden en ruimte voor verandering. Als ik op een andere manier naar de realiteit kijk, kan ik andere conclusies trekken over wat er aan de hand is. Belangrijk verschil: deze verandering gaat over jezelf en niet over de buitenwereld.

Ten tweede kun je in contact gaan met mensen in de buitenwereld. Als je iets gedaan wilt krijgen van een ander, moet je communiceren. Er zijn manieren van communiceren met een sterker effect dan andere. Zeuren, klagen, verwijten maken zijn weliswaar populair, maar of ze effectief zijn? Ik heb het hem al honderd keer gezegd (dus ik communiceer heus wel hoor). Niet moeilijk te begrijpen dat de 101e keer net zo min effectief gaat zijn. Wat kun je wel doen, dat effectiever is?

Mijn opvatting is, dat degene die iets wil, verantwoordelijk is. Belangrijk verschil: ik neem verantwoordelijkheid voor de effectiviteit van mijn communicatie en de ander is vrij om op zijn eigen of haar manier te reageren.

Ten derde moet ik de realiteit zoals ik die ervaar erkennen. Dat wil niet zeggen dat ik alles moet accepteren of goedkeuren. Ik moet wel eerst erkennen wat er is, zodat ik mijn reactie kan afstemmen op de realiteit. Als een medewerker een stuk te laat inlevert, kan ik blijven hangen in geklaag dat het niet had mogen gebeuren, maar ja het is al gebeurt en de beste vraag is: hoe nu verder, wat zijn de consequenties en hoe gaan we daar mee om? Ook hier weer het verschil: reageer je je af op de buitenwereld of blijf je doelgericht in je acties.

Alles in de buitenwereld kan voor ons een trigger zijn. Zolang we onbewust reageren op die triggers lijkt het of we onze reactie niet in de hand hebben en de buitenwereld ons bestuurt alsof we een marionet zijn. De behoefte aan een afstandsbediening ligt dan voor de hand. Met een beetje leuke NLP- opleiding ben je in staat om die automatische reactie op de buitenwereld te doorbreken, waarmee je je eigen kracht kunt terugvinden. En die ‘ afstandsbediening’ over onszelf noemen we meesterschap. Meestal ook geen eenvoudige, maar wel een waardevolle klus.

Voor de liefhebbers: luister op youtube eens naar ‘Ik heb een heel zwaar leven’ van Brigitte Kaandorp.